Evet…
Kış geldi.
Kar kapıya dayandı.
Batı Karadeniz beyaza büründü ve görünen o ki bu daha başlangıç.
Ama asıl sorun kar değil.
Asıl sorun, kar yağacağı yıllardır bilinen bu coğrafyada, hâlâ hiçbir şey olmamış gibi davrananlardır.
Yine o meşhur soruyla başlayalım:
Coğrafya kader midir, yoksa kader mi coğrafyadır?
Bu soruya teorik cevaplar aramaya gerek yok. Cide’de, Kurucaşile’de, Şenpazar’da yaşayan herkes cevabı zaten biliyor. Kar yağınca yollar kapanıyorsa, ambulanslar ilerleyemiyorsa, hastalar sedyede kaderine terk ediliyorsa bu sadece coğrafya değildir.
Bu, ihmalin, ilgisizliğin ve beceriksizliğin sonucudur.
Bugün soralım:
Cide’nin, Kurucaşile’nin, Şenpazar’ın köylerinde yaşayan bir vatandaş acil bir durumda Kastamonu İl Devlet Hastanesi’ne nasıl gidecek?
Gerçekten gidebilecek mi?
İş makinesi önden yolu açmaya çalışırken, ambulans arkadan “yetişir miyiz?” korkusuyla gazlıyor.
Don riski olan bu coğrafyada saniyelerle yarışılan anlarda kim sorumluluk alacak?
Kim “Bu hastayı biz bu şartlarda yola çıkardık” diyebilecek?
Peki kim çıkıp Ankara’ya şunu söyleyecek:
“Bu ilçelerde sağlık sistemi kâğıt üstünde var, sahada yok.”
“Bu yollar ölüm yolu, bu hastane yükü kaldıramıyor.”
Kim söyleyecek?
Devlet güçlüdür, evet.
Ama devletin gücü, yerelde onu temsil edenlerin vizyonu kadardır.
Sorun tam da burada başlıyor.
Akşam olsun, mesai bitsin, sosyal medyaya bir düğün fotoğrafı atalım anlayışıyla hareket eden; halkla yan yana durmayan, sorunla yüzleşmeyen yerel yöneticilerden söz ediyoruz.
Bu isimlerin, karda mahsur kalan hastayla, gece yarısı ambulans bekleyen yaşlıyla, evladını sırtında taşıyan babayla dertlenmesini beklemek ne yazık ki saflık olur.
Oysa Cide Devlet Hastanesi’nin güçlendirilmesi, bir lütuf değil, zorunluluktur.
Bu sadece Cide’nin değil, Kurucaşile’nin ve Şenpazar’ın da meselesidir.
“Şu ilçe buraya bağlı, bu ilçe şuraya sevk oluyor” diyerek yıllardır top çevirmenin bedelini halk ödüyor.
Şimdi yerel yöneticilere açıkça soralım:
Geçtiğimiz günlerde siz ameliyat oldunuz.
Tedavinize Cide’de başlasaydınız, gerçekten “Eksiğimiz yok, elimizden geleni yapıyoruz” diyebilir miydiniz?
Eğer Cide’de branş doktorları olsaydı…
Eğer acil müdahale imkânları gerçekten yeterli olsaydı…
Bugün Kurucaşile’den, Şenpazar’dan Cide’ye, Cide’den Kastamonu’ya sevk çilesi yaşanmazdı.
Ama ne oluyor?
Her atama döneminde Cide’ye bir pratisyen ya da bir aile hekimi gönderiliyor.
Genç doktor geliyor, coğrafyaya alışıyor, düzen kuruyor, tecrübe kazanıyor…
Sonra bir atama daha: Hoop!
Tecrübeli doktor gidiyor, Cide yine başa dönüyor.
Yerelde kaymakam bu sorunu biliyor ama yüksek sesle söylemiyor.
Belediye başkanı biliyor ama “benim alanım değil” diyerek kenara çekiliyor.
Parti temsilcileri ise bir aile hekimi atamasıyla ilçeyi neredeyse sağlık üssü ilan ediyor.
Halk ne yapıyor?
Halk yaşlı…
Halk yorgun…
İki güzel cümleyle, yıllardır temsil edildiğini sanıyor.
Ama gerçek şu:
Cide’nin kaderi bu olmak zorunda değil.
Bu kader coğrafya değil.
Bu kader;
iş bilmezliğin,
vizyonsuzluğun,
sorumluluk almaktan kaçan yerel temsilcilerin ürünüdür.
Şimdi yerel yöneticilere tek tek soruyoruz:
- Bu ilçede sevk zincirinin fiilen çöktüğünü bilmiyor musunuz?
- Cide Devlet Hastanesi’nde branş doktoru eksikliğinin kronik hâle geldiğini bilmiyor musunuz?
- Doktor alışıp tecrübe kazandıktan sonra ilçeden ayrılmasının, Cide’yi her seferinde sıfırladığını bilmiyor musunuz?
- Kış şartlarında ambulansın yola çıkmasının, ekip için ölüm-kalım meselesi olduğunu bilmiyor musunuz?
Ankara’daki bir bürokrat nereden bilsin Cide’de doktor olmadığını?
Köy yollarında insanların neler çektiğini?
Gerçi ortada adam akıllı bir yol da yok…
Onu da yıllardır çözemeyenler belli.
Evet, kış geldi.
Kar yağdı.
Ama Cide’nin asıl üstünü örten,
kar değil;
ihmal edilmişliktir.
Ve bu ihmalin hesabı, artık sorulmalıdır.
